CMYK - zestaw czterech podstawowych kolorów farb drukarskich stosowanych powszechnie w druku kolorowym w poligrafii i metodach pokrewnych (atramenty, tonery i inne materiały barwiące w drukarkach komputerowych, kserokopiarkach itp.).
W modelu kolorów CMYK wykorzystuje się fakt, że tonery przeniesione na papier pochłaniają światło. Kiedy na toner pada światło, część promieni o widzialnych długościach fal jest pochłaniana, natomiast pozostałe są odbijane. Zgodnie z teorią kolorów zmieszanie barwników: niebieskozielonego (C - cyan), purpurowego (M - magenta), oraz żółtego (Y - yellow) powinno w rezultacie dać kolor czarny. W praktyce kolor czarny nie jest uzyskiwany i dlatego trzeba dodać jeszcze barwnik czarny (K), który umożliwi uzyskanie czystej czerni (na oznaczenie koloru czarnego stosowana jest litera K, a nie B, ponieważ ta ostatnia oznacza już barwę niebieską w modelu kolorów RGB). Mieszanie barw ma charakter subtraktywny (zjawisko mieszania barw poprzez odejmowanie promieniowań widzialnych różnych długości - najczęściej poprzez pochłanianie niektórych długości fal przez powierzchnię, od której odbija się światło białe). Kolory pochodne tracą na czystości, a więc zbliżają się do czerni.